بسم ربّ الشهداء و الصدیقین
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ
هرگز مپندارید کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند مرده‌اند؛ بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌گیرند.

شهادت؛ نقطه پایان یا نقطه آغاز؟
امروز این پرسش را با صدای بلند مطرح می‌کنیم:
آیا دشمن با جنایت ۷ جدی توانست ما را متوقف کند؟
آیا با ریختن خون ۵۲ شهید و زخمی‌کردن بیش از ۱۴۰ انسان بی‌گناه، توانست چراغ آگاهی را خاموش سازد؟

پاسخ تاریخ روشن است: هرگز!
دشمن می‌پنداشت با انفجار، خون و ترور می‌تواند یک جریان زنده را به زانو درآورد؛ گمان می‌کرد با حذف فیزیکی علما، خبرنگاران، دانشجویان و نخبگان، صدای حقیقت خاموش می‌شود. اما غافل بود از این‌که در منطق ما، شهادت پایان نیست؛ آغاز است.

۷ جدی، روز سکوت نبود؛ روز فریاد بود.
روز عقب‌نشینی نبود؛ روز ایستادن بود.
روز خاموشی نبود؛ روز روشن‌تر شدن راه بود.

خون شهدای ۷ جدی بر زمین نماند؛ در رگ‌های این حرکت جاری شد. این خون، مرکز تبیان را متوقف نکرد؛ بلکه آن را به پرچم مقاومت فرهنگی و رسانه‌ای افغانستان بدل ساخت. از آن روز، هر گام این مسیر با نام شهدا برداشته می‌شود و هر کلمه آگاهی، با یاد آنان معنا می‌یابد.

دشمن می‌خواست ترس را حاکم کند، اما شجاعت آفرید.
می‌خواست یأس بپاشد، اما امید کاشت.
می‌خواست یک نهاد را حذف کند، اما یک گفتمان را تکثیر کرد.

امروز با صدای رسا اعلام می‌کنیم:
شهدای ۷ جدی نمرده‌اند؛ آنان زنده‌ترین شاهدان حقانیت این راه‌اند.
آنان به ما آموختند که راه آگاهی هزینه دارد، اما عقب‌نشینی هزینه‌ای سنگین‌تر دارد. به ما آموختند که اگر بایستیم، تاریخ به نفع ما نوشته خواهد شد.

خطاب ما به نسل جوان افغانستان است:
۷ جدی را فراموش نکنید!
اجازه ندهید خون ۵۲ شهید به عددی در آرشیوها تبدیل شود.
این خون، امانت است؛ امانتِ آگاهی، استقلال و مقاومت فرهنگی.

۷ جدی پایان ما نبود؛
۷ جدی آغاز عهدی تازه با شهدا بود؛
عهدی برای ادامه راه، برای گفتن حقیقت و برای ایستادن.
تا زمانی که بیداری زنده است، ترور شکست‌خورده است.

و امروز، مسئولیت بر دوش ماست:
مسئولیت پاسداری از حقیقتی که با خون امضا شد.
مسئولیت زنده نگه‌داشتن رسانه‌ای که با شهادت قد کشید.
مسئولیت ساختن افغانستانی که در آن، ترور ابزار خاموش‌سازی اندیشه نباشد.
ما وارثان راهی هستیم که با آگاهی آغاز شد و با فداکاری تداوم یافت. اگر دشمن از انفجار استفاده کرد، ما از قلم استفاده می‌کنیم. اگر آنان تاریکی را برگزیدند، ما نور را می‌گسترانیم. اگر آنان مرگ آفریدند، ما زندگیِ آگاهانه می‌سازیم.

۷ جدی، یک تاریخ در تقویم نیست؛
۷ جدی، معیار سنجش وفاداری ما به حقیقت است.
هر جا در برابر تحریف ایستادیم،
هر جا صدای مظلوم را بلند کردیم،
هر جا نترسیدیم و سکوت نکردیم،
آنجا ۷ جدی زنده است.

بیایید عهد کنیم:
نه فراموش کنیم، نه خسته شویم، نه عقب‌نشینی کنیم؛
زیرا راهی که با خون شهدا روشن شده است،
با ایستادگی ما به مقصد خواهد رسید.