خبرگزاری صدای افغان(آوا)_مشهد مقدس: آیین عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) در شب تاسوعای حسینی ماه محرم‌الحرام با شعار «عاشورا؛ مدرسه جهاد، بصیرت و مقاومت» و با حضور گسترده مهاجرین افغانستانی، سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمد هاشمی راستی، مسئول مرکز فعالیت‌های فرهنگی ـ اجتماعی تبیان افغانستان در مشهد مقدس، و اجرای برنامه‌های متنوع مذهبی و فرهنگی، شامگاه سه شنبه(2 سرطان/تیرماه) در حسینیه شهید مصباح(ره) مشهد مقدس برگزار شد.

در این مراسم حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمد هاشمی راستی، مسئول دفتر مرکز فعالیت‌های فرهنگی ـ اجتماعی تبیان افغانستان در مشهد مقدس با اشاره به جایگاه شعائر الهی در آموزه‌های قرآنی، گفت: خداوند متعال در قرآن کریم، تعظیم و بزرگداشت شعائر الهی را نشانه‌ای از ایمان و تقوای قلبی معرفی کرده است. چنان‌که در آیه ۳۲ سوره مبارکه حج می‌فرماید:«ذَٰلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ» یعنی: «این است فرمان خدا، و هر کس شعائر الهی را بزرگ دارد، این کار نشانه تقوای دل‌هاست.»

وی در تبیین مفهوم شعائر الهی افزود: واژه «شعائر» جمع مکسر «شعیره» است و شعیره به معنای علامت، نشانه و نمادی است که انسان را به یاد خداوند متعال و ارزش‌های الهی می‌اندازد. از این‌رو هر آنچه یاد خدا، دین خدا و مسیر بندگی او را در جامعه زنده نگه دارد، در قلمرو شعائر الهی قرار می‌گیرد.

هاشمی راستی با استناد به آیات قرآن کریم اظهار داشت: خداوند در آیه ۱۵۸ سوره مبارکه بقره می‌فرماید:«إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللَّهِ» یعنی: «همانا صفا و مروه از شعائر الهی هستند.»

وی افزود: کوه‌های صفا و مروه در مکه مکرمه به دلیل آنکه محل انجام یکی از مناسک مهم حج هستند، به عنوان شعائر الهی معرفی شده‌اند؛ زیرا مؤمنان با نیت قربت و در راستای اطاعت از فرمان خداوند میان این دو مکان مقدس سعی می‌کنند و از این طریق به یاد پروردگار خویش می‌افتند.

مسئول دفتر مرکز تبیان افغانستان در مشهد مقدس در ادامه با اشاره به آیه ۳۶ سوره مبارکه حج گفت: خداوند متعال در این آیه نیز می‌فرماید:«وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُم مِّن شَعَائِرِ اللَّهِ» یعنی: «و شتران قربانی را برای شما از شعائر الهی قرار دادیم.»

وی خاطرنشان کرد: این آیه به روشنی نشان می‌دهد که حتی حیوانی که در راه خدا قربانی می‌شود، به دلیل انتساب به عبادت، بندگی و اطاعت الهی، از شعائر خداوند به شمار می‌رود. بنابراین هر چیزی که انسان را به یاد خدا، اطاعت الهی و ارزش‌های دینی بیندازد، می‌تواند مصداقی از شعائر الهی باشد.

هاشمی راستی تصریح کرد: بر همین اساس، مساجد، حسینیه‌ها، حرم‌های مطهر اهل‌بیت(ع)، بقاع متبرکه، زیارتگاه‌ها و همه مکان‌هایی که در آن‌ها یاد خداوند زنده می‌شود، از مصادیق روشن شعائر الهی محسوب می‌شوند.

وی با تأکید بر جایگاه والای حضرت سیدالشهدا(ع) در منظومه شعائر الهی اظهار داشت: اگر قربانی شدن یک شتر در راه خدا از شعائر الهی به شمار می‌رود، به طریق اولی حضرت امام حسین(ع) که همه هستی، جان، فرزندان، یاران و عزیزان خود را برای احیای دین خدا، حفظ اسلام ناب محمدی(ص) و پاسداری از ارزش‌های الهی فدا کرد، از بزرگ‌ترین و آشکارترین شعائر الهی است.

او افزود: امام حسین(ع) تنها یک شخصیت تاریخی نیست، بلکه پرچم هدایت، نماد توحید، عدالت، آزادگی، کرامت انسانی و بندگی خداوند متعال است و یاد و نام آن حضرت همواره انسان را به ارزش‌های متعالی الهی رهنمون می‌سازد.

این استاد حوزه علمیه در ادامه به روایات اهل‌بیت(ع) درباره زنده نگه داشتن مکتب حسینی اشاره کرد و گفت: روایات فراوانی بر احیای امر اهل‌بیت(ع) تأکید دارند. چنان‌که امام صادق(ع) می‌فرمایند:«أَحْيُوا أَمْرَنَا، رَحِمَ اللَّهُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا» یعنی: «امر و مکتب ما را زنده نگه دارید؛ خدا رحمت کند کسی را که امر ما را احیا نماید.»

وی افزود: بر همین اساس، مجالس عزاداری حضرت سیدالشهدا(ع)، برپایی روضه‌های حسینی، سینه‌زنی، مرثیه‌سرایی، نصب پرچم‌های عزاداری، سیاه‌پوش کردن شهرها و محله‌ها، راهپیمایی‌ها و اجتماعات عاشورایی، اطعام عزاداران، تعزیه و هر برنامه‌ای که موجب زنده ماندن پیام عاشورا و فرهنگ حسینی شود، از مصادیق شعائر حسینی و در حقیقت از جلوه‌های شعائر الهی به شمار می‌رود.

هاشمی راستی با اشاره به نقش تاریخی مجالس عزاداری در حفظ معارف اسلامی گفت: تاریخ اسلام گواهی می‌دهد که بخش مهمی از معارف دینی، ارزش‌های اخلاقی و آموزه‌های قرآنی از طریق همین مجالس و محافل حسینی به نسل‌های بعد منتقل شده است. این مجالس صرفاً مراسم سوگواری نیستند، بلکه دانشگاهی بزرگ برای تربیت انسان‌های مؤمن، آگاه، مسئولیت‌پذیر، عدالت‌خواه و ظلم‌ستیز محسوب می‌شوند.

وی همچنین یکی از مهم‌ترین اهداف قیام عاشورا را احیای فریضه امر به معروف و نهی از منکر دانست و اظهار داشت: امام حسین(ع) در وصیت‌نامه مشهور خود به محمد بن حنفیه می‌فرمایند:«إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي، أُرِيدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ» یعنی: «من برای اصلاح امت جدم قیام کردم و می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر را احیا کنم.»

وی تأکید کرد: بدون تردید، مجالس عزاداری حضرت سیدالشهدا(ع) از مهم‌ترین بسترهای ترویج معروف‌ها، مقابله با منکرات، تبیین معارف اسلامی، تقویت وحدت امت اسلامی و گسترش فرهنگ ایثار، جهاد و شهادت است.

مسئول دفتر مرکز فعالیت‌های فرهنگی ـ اجتماعی تبیان افغانستان در مشهد مقدس در پایان خاطرنشان کرد: تلاش صادقانه برای برگزاری هرچه باشکوه‌تر شعائر حسینی، تنها یک اقدام عاطفی یا یک سنت اجتماعی نیست؛ بلکه مصداق روشن تعظیم شعائر الهی و نشانه‌ای از تقوای دل‌هاست. دل‌هایی که با نور ایمان و محبت اهل‌بیت(ع) روشن شده‌اند، همواره می‌کوشند پیام عاشورا را زنده نگه دارند و پرچم هدایت حسینی را در جامعه برافراشته نگاه دارند؛ زیرا زنده ماندن نام حسین بن علی(ع)، به معنای زنده ماندن اسلام، عدالت، آزادگی و ارزش‌های الهی است.