- تاریخ انتشار : یکشنبه 28 دسامبر 2025 - 7:36
- کد خبر : 1415 چاپ خبر
چرا «شهدای آگاهی و بیداری»؟ روایت یک جنایت تروریستی و یک نهضت خاموشنشدنی
دقیقاً هشت سال از یکی از بزرگترین، خونبارترین و غمانگیزترین حوادث تروریستی تاریخ معاصر افغانستان میگذرد؛ حادثهای که هنوز قلبها را مجروح، دلها را محزون و اشکها را جاری نگه داشته است. هفتم جدی سال ۱۳۹۶، در یک اجتماع کاملاً فرهنگی و معنوی که با هدف آگاهیبخشی و بیداری جامعه شکل گرفته بود، جمعی از شخصیتهای دینی، علمی، حوزوی، دانشگاهی و اهل قلم، بیان و رسانه، با فکر و اندیشهای شاخص و با عشق به راه خدا، پیامبر و اهلبیت علیهمالسلام گرد هم آمده بودند تا در سالن اجتماعات مرکز تبیان، درباره پیامها و پیامدهای اشغالگری، استعمار و قشونکشی به تبیین و تحلیل بپردازند.
سید عبدالله نایاب
اما کوردلان سیهرو و مزدوران بیآبرو، این محفل را با سه حمله همزمان هدف قرار دادند و صدها نفر را شهید و زخمی کردند. وسعت و سنگینی این فاجعه بهحدی بود که حتی آمران و عاملان این جنایت هولناک و اشغالگران آدمکش، در مراحل اولیه ناچار به موضعگیری و محکومکردن آن شدند.
در ظاهر ماجرا و بر اساس سناریوی همیشگی، مسئولیت این حادثه به گردن گروهک تروریستی داعش انداخته شد؛ اما حقیقت آن است که اصل این طرح و توطئه شوم، از سالهای نخست حضور اشغالگران غربی و همزمان با آغاز فعالیت مرکز تبیان و خبرگزاری صدای افغان (آوا) ـ بهعنوان نخستین و شاید یگانه مرجع فکری با اندیشهای شاخص در عرصه مبارزه نرم فکری، فرهنگی و رسانهای علیه اشغالگران، بهویژه آمریکا ـ برنامهریزی شده بود.
در طول سالهای فعالیت خستگیناپذیر نخبگان اندیشهورز در مرکز تبیان و خبرگزاری آوا، تلاشهای گسترده و جدی برای حذف یا حداقل منزویکردن این مجموعه صورت گرفت؛ اما این مرکز، بهسبب فعالیتهای خدامحور و حرکت در چارچوب اندیشه دینی، اسلامی و وطنی، هر روز درخشانتر شد و دامنه فعالیتهایش گسترش یافت؛ بهگونهای که دستکم در ده ولایت کشور، مدیریت میدانی و رسمی فعالیتهای فرهنگی را بر عهده داشت.
ایستادگی راستین و استوار مرکز تبیان و خبرگزاری آوا در برابر هجومهای فرهنگی مبتذل غرب و تزریق آگاهی و بیداری بهعنوان پادزهر این هجمههای زهرآلود، عرصه را بر اشغالگران و مزدورانشان تنگتر کرد. آنان بهخوبی دریافتند که نمیتوان این مجموعه را با توطئه، برچسبزنی و تخریب از میدان خارج یا منزوی ساخت؛ از همینرو، در نهایت به حذف فیزیکی روی آوردند.
تهدید، تخریب، ایجاد رعب و وحشت و حتی پرتاب نارنجک به یکی از دفاتر نمایندگی مرکز تبیان و آوا نیز نتوانست این مجموعه مردمی و میداندار را از صحنه کنار بزند. برعکس، چهره نقابدار اشغالگران ناپاک و زبون، از طریق فعالیتهای سالم و مبارزانه این نهاد فرهنگی، بیش از پیش افشا و رسوا شد.
سرانجام، در هفتم جدی ۱۳۹۶، هنگامی که اکثریت این نخبگان تبیینگر و رهپویان ولایتمحور در یک محفل بزرگ برای بیداری جامعه گرد آمده بودند، دشمن نقشه چندینساله خود را اجرا کرد و جان ۵۲ نخبه متخصص فرهنگی را گرفت و بیش از ۱۴۰ نفر را زخمی ساخت.
هرچند این فاجعه هولناک و خونبار، در نگاه دشمن اشغالگر و تروریستپرور، دستاوردی بزرگ بهنظر میرسید و آنان گمان میکردند که کار را یکسره کردهاند، اما بیرق همیشه سرافراز آگاهی و بیداری، از میان دود و خون و خاکستر، با دستان زخمی و مجروح برافراشته شد و اجازه نداد خون پاک یاران شهید، پایمال چکمههای اشغالگران آدمکش گردد.
این راه و این خط همچنان ادامه دارد؛ آنهم در شرایطی که اشغالگران غربیِ تروریستپرور و استعمارگر، با ذلت اخراج شدند و مزدوران و عاملان این فاجعه، روسیاه تاریخ و تمدن گشتند. بر اساس همین مسیر، منش و مبارزه متفکرانه و شجاعانه، شهدای مرکز تبیان با عنوان «شهدای آگاهی و بیداری» بر تارک تاریخ خواهند درخشید.
یادشان جاودان و راهشان، همچون همیشه، پررهرو باد.