سیدعصمت محسنی/ از آنجا که استکبار جهانی، به‌ ویژه امریکا، از دیرباز درصدد نفوذ به کشورهای اسلامی، به‌ ویژه کشورهای آسیایی و مناطق استراتژیک و حساس مانند افغانستان بوده است، در سال ۲۰۰۰ با ایجاد سناریوهای ساختگی و مرتبط کردن آن با افغانستان، وارد کشور ما شد. پس از حملات شدید و ویرانگر و با همکاری افراد و جریان‌های داخلی مرتبط، توانست امارت اسلامی دوره اول را از بین ببرد و حکومت جمهوری دست‌نشانه و مورد قبول خود را بر مردم افغانستان حاکم کند و به اهداف شوم خود که رصد قدرت‌های منطقه‌ای مانند ایران و قدرت‌های جهانی مانند روسیه و چین بود، دست یابد.

امریکایی‌ها با تمام توان نظامی، فرهنگی و فناوری وارد افغانستان شدند. کارشناسان فرهنگی امریکا و دیگر متحدان آن با صرف میلیاردها دالر درصدد بودند تا بنیان خانواده و فرهنگ اصیل افغانستان را از بین برده و فرهنگ غربی را در این کشور دیکته کنند؛ تلاشی که شبانه‌روزی ادامه داشت.

اما در مقابل، نهادهای فرهنگی و دینی زیادی نیز در کشور وجود داشتند که علیه فرهنگ سکولاری و غربی فعالیت می‌کردند و در این مسیر قربانی‌های زیادی را متحمل شدند.

یکی از این نهادها، مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان است که همواره در میدان مبارزه با فرهنگ‌های غلط و تهاجم فرهنگی غرب حضور داشته و اکنون نیز پس از سه دهه، استوار و فعال باقی مانده است.

مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان از زمان تأسیس تا کنون در مسیر آگاهی‌دهی، روشنگری، تبلیغ و ترویج فرهنگ ناب قرآنی و دینی تلاش کرده است و این هدف والا تا امروز پایدار مانده و به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

از آنجا که در زمان حکومت جمهوری، فعالیت‌های این مرکز گسترده بود و جوانان، مردم و اقشار مختلف افغانستان در آن حضور فعال داشتند، توجه دشمنان را جلب کرده بود.

تبیان در حقیقت صدای مظلومان جهان، از جمله فلسطین و افغانستان، را بلند می‌کرد و سد بزرگی در برابر زیاده‌خواهی امریکا، غرب و رژیم صهیونیستی بود. این مرکز با برگزاری تظاهرات در روز جهانی قدس و اعلام شعار علیه رژیم منحوس اسرائیل و امریکا، نقش ارزنده‌ای در بیداری و آگاهی‌بخشی جهان اسلام، به‌ ویژه افغانستان، ایفا می‌کرد.

دشمن قسم‌خورده افغانستان و اسلام، به نام گروهک داعش که با حمایت کشورهای غربی تأسیس شده بود، مرکز تبیان را تهدید می‌دانست و آن را مانع بزرگی در مسیر اهداف خود و اربابانش می‌شمرد. به همین دلیل، حادثه هفتم جدی سال ۱۳۹۶ رقم خورد و جامعه و ملت افغانستان را به سوگ نشاند. این حادثه بیش از ۴۰ جوان، فعال فرهنگی و دینی را به شهادت رساند و بیش از ۱۰۰ نفر دیگر را به شفاخانه‌ها فرستاد.

اما این پایان کار نبود. برخی افراد و جریان‌های سیاسی وابسته به غرب، علیه تبیان جوسازی کردند و حادثه را وارونه جلوه دادند، و تلاش کردند اقدامات داعش را مشروع نشان دهند؛ اقدامی که تاریخ قضاوت خواهد کرد.

همه این عوامل نشانگر آن بود که از سطح حکومت تا برخی افراد وابسته به غرب، در تلاش بودند دروازه مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان را ببندند تا امریکا و کارشناسان فرهنگی آن کشور بتوانند آزادانه علیه فرهنگ و تمدن اسلامی افغانستان بتازند و فرهنگ اصیل خانواده‌محور و دین‌محور را از کشور برچینند و بنیان جامعه را از ریشه متزلزل کنند.

اما آنان کور خواندند. تصور کردند با شهادت و مجروح کردن اعضای این مرکز و جوانان فرهنگی و دینی، به اهداف شوم خود خواهند رسید. راه تبیان، مکتب اسلام و قرآن است؛ در این مکتب شهادت افتخار محسوب می‌شود و شهید باعث سربلندی جامعه و خانواده است.

همان‌طور که بعد از حادثه تروریستی هفتم جدی سال ۱۳۹۶، دفتر مرکزی مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان بسته نشد، بلکه فعال‌تر شد و خون شهدا این درخت را پرتوان نمود و تا امروز به فعالیت خود ادامه می‌دهد و خواهد داد.

وظیفه ما در قبال این شهدا چیست؟ هر فرد روشنفکر، دین‌مدار و اهل علم و کتاب، موظف است تا از خون شهدا پاسداری کند؛ چه شهدای مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان و چه شهدای مراکز علمی و فرهنگی دیگر که همواره در راه خداوند جهاد کرده و برای آبادانی وطن درس خوانده و شهید شده‌اند.

افغانستان کشوری است با مردمانی با عزت و غیرت که هرگز سلطه دیگران را بر خود روا نداشته‌اند. جهان نیز شاهد این ویژگی مردم افغانستان بوده است و سه ابرقدرت جهان از آن تجربه گرفته و برای دیگران عبرت شده‌اند. اکنون جوانان، دانشجویان، علما، طلاب و اهل قلم مسئول‌اند تا از خون این شهدا پاسداری کرده و راه آنان را ادامه دهند.

درست است که امریکا امروز از کشور ما با خواری و زبونی خارج شده و افغانستان از جنگ‌های خانمان‌سوز رهایی یافته و تازه نفس راحت می‌کشد، اما حضور فرهنگی آمریکا و غرب هنوز هم بر سر مردم افغانستان سایه افکنده است و مبارزه‌ای نفس‌گیر و سخت می‌طلبد تا افغانستان از حضور فرهنگی غرب نیز آزاد شود.

در پایان، سالروز حادثه تروریستی هفتم جدی سال ۱۳۹۶ را به خانواده بزرگ تبیان و خانواده شهدای این حادثه تسلیت عرض نموده و از بارگاه خداوند منان توفیق ادامه راه آنان را مسئلت دارم.