همان‌گونه که تهاجم آمریکا به افغانستان صرفاً یک تهاجم نظامی نبود، بلکه با موج گسترده‌ای از تهاجمات فرهنگی، اقتصادی و سیاسی همراه شد، هدف اصلی این پروژه، نابودی فرهنگ، اقتصاد و سیاست ملی و اسلامی کشور بود. در مقابل، آمریکا تلاش داشت فرهنگ، سیاست و اقتصاد مورد نظر خود را مطابق با منافعش نهادینه سازد. متأسفانه در این مسیر، بسیاری از جریان‌ها و افراد با آمریکایی‌ها وارد معامله شدند و در برابر میلیاردها دالر و دستیابی به قدرت، با این پروژه بزرگ همراهی کردند. بخشی از این پروژه‌ها در کشور تطبیق شد، اما بسیاری از آن‌ها خنثی و ناکام ماند.
در این میان، شمار اندکی از نهادها و افراد مخلص وجود داشتند که منافع ملی و اسلامی را بر پول و قدرت ترجیح دادند و در برابر تهاجمات آمریکا و ناتو ایستادگی کردند و تا پای جان به مبارزه ادامه دادند و قربانی‌های فراوانی نیز تقدیم نمودند. یکی از برجسته‌ترین این نهادها، مرکز فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی تبیان و خبرگزاری صدای افغان (آوا) بود؛ مجموعه‌ای که بدون هیچ هراسی، در زمان حضور آمریکا و ناتو، در برابر آنان ایستاد و مبارزه کرد و در این راه قربانی‌های بزرگی تقدیم نمود.
از جمله این قربانی‌ها، شهدای باعزت و پرافتخار هفتم جدی ۱۳۹۶ هستند؛ شهدایی که افتخار تمام مردم افغانستان‌اند. این شهدا با خون پاک‌شان، بساط ظلم را از کشور برچیدند و چهره واقعی سیاست‌های آمریکا در قبال مردم افغانستان را به نمایش گذاشتند. آمریکایی‌ها و دستگاه فاسد حکومت وقت گمان می‌کردند با این اقدامات خصمانه و بزدلانه می‌توانند جلو فعالیت‌های این نهاد را بگیرند؛ اما غافل از آن بودند که دین مبین اسلام با خون پاک شهدا آبیاری شده و با خون شهدا نیز حفظ و حراست می‌گردد.
واقعیت نیز چنین شد؛ مرکز تبیان پس از هفتم جدی ۱۳۹۶، نیرومندتر از گذشته در برابر ظلم و استکبار جهانی ایستاد و امروز نیز به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین و فعال‌ترین مراکز فرهنگی در کشور و منطقه، صدای مظلومان و مدافع اسلام است. آمریکا پس از آن‌که با حمله نظامی نتوانست این مرکز را از پا درآورد، جنگ نرم را علیه آن آغاز کرد. پس از حادثه هفتم جدی، آمریکا و حکومت دست‌نشانده‌اش برای سفیدنمایی خود، تبلیغات گسترده‌ای را علیه این مرکز به راه انداختند و برچسب‌های گوناگونی به آن زدند. در این جنگ نرم، شماری از حلقات مزدور داخلی نیز با آمریکا هم‌صدا شدند؛ اما در این میدان نیز، مرکز فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی تبیان به حول و قوه الهی پیروز شد و بی‌تردید تا ابد پیروز خواهد ماند.
 
مسئولیت‌های ما در قبال شهدا
در اسلام، شهادت بزرگ‌ترین افتخار است که نصیب انسان‌های مقرب به خداوند می‌شود. در حقیقت، شهادت پایان یک پیکر و آغاز یک مسیر است. شهدای تبیان نیز اگرچه پیکرشان زیر خاک رفت، اما راه و مسیرشان تازه آغاز شد. بر ما واجب است که خط و مسیر این شهدا را به‌درستی تشخیص داده و آن را ادامه دهیم.
این شهدا در حقیقت کار حسینی را انجام دادند و اکنون انجام رسالت زینبی بر عهده ماست. رساندن پیام، اهداف و آرمان‌های این شهدا، مسئولیت و رسالت ماست؛ به‌ویژه در شرایطی که حقیقت‌ها همواره قربانی تحریف می‌شوند. نباید اجازه دهیم آرمان‌ها و اهداف این شهدای باعزت در گرداب تحریف و فراموشی گم شود.
رساندن پیام شهدا و ادامه‌دادن مسیر آنان، مسئولیتی ایمانی و وجدانی است و هرگونه غفلت در این زمینه، بی‌تردید موجب انحراف مسیر و خط شهدا خواهد شد.
در پایان، سالروز شهادت این عزیزان را به همه آزادگان جهان و به‌ویژه خانواده‌های معزز شهدا تسلیت و تعزیت عرض می‌کنم و از درگاه ایزد منان برای شهدا علو درجات، و برای بازماندگان‌شان صبر جمیل و توفیق ادامه راه این شهدا را مسئلت دارم.