- تاریخ انتشار : چهارشنبه 25 دسامبر 2024 - 12:08
- کد خبر : 175 چاپ خبر
در حضور خبرنگاران دست شُکر به آسمان بلند کردم که پسرم در یک مرکز اسلامی به شهادت رسید
همزمان با فرارسیدن هفتمین سالگرد حمله تروریستی بر دفاتر مرکز فعالیتهای فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان (آوا) در کابل، خانوادههای “شهدای آگاهی و بیداری” میگویند که شهدای مرکز تبیان در راستای کسب علم و خدمت به جامعه افغانستان به شهادت رسیدند. پدر یکی از این شهدا میگوید: «وقتی خبردار شدم که در مرکز تبیان انفجار شده زیاد جستجو کردم و بلاخره پیکر بیجان پسر و برادرزاده خود را در شفاخانه استقلال یافتم. همانجا در حضور خبرنگاران و مردم دست شکر به سوی آسمان بلند کردم و هزار مرتبه شکر کشیدم که پسرم در راه کسب علوم دینی و در یک مرکز اسلامی به شهادت رسیده است.»
خبرگزاری صدای افغان(آو)- کابل: در حمله ناجوانمردانه هفتم جدی ۱۳۹۶ که گروهک تروریستی داعش این حمله را عهده دار شد ۵۲ تن از علما، فرهنگیان، خبرنگاران، طلاب دینی، اساتید دانشگاه، دانشجویان به شهادت رسیده و بیش از ۱۴۰ تن دیگر نیز در این حادثه دلخراش زخمی شدند.
محمد حسین یوسفی حسینی، پدر شهید محمد حسینی و کاکای شهید حمید حسینی دو تن از جوانان ۱۴ و ۱۵ ساله طلبه که در حمله تروریستی هفتم جدی به شهادت رسیدند در مصاحبه با خبرنگار آوا گفت که پسرش علاقه شدیدی به فراگیری علوم دینی داشت و با همین هدف در مدرسه امام امیرالمؤمنین (ع) تحت مدیریت مرکز تبیان درس طلبگی می خواند. پسر برادرم نیز همراه با پسر خودم در حمله تروریستی در مرکز تبیان به شهادت رسیدند.
وی با بیان اینکه بعد از شهادت پسر و پسر برادرش سه نفر از اعضای دیگر خانواده ما در حملات مختلف تروریستها در غرب کابل به شهادت رسیدند، افزود که از خانواده ما تاکنون ۵ نفر شهید شده است.

وی پیرامون شخصیت شهید محمد حسینی پسرش بیان کرد که این شهید از استعداد فوقالعاده بالا برخوردار بود و در فراگیری علم از خود علاقه نشان می داد و همچنین پسر برادرم شهید حمید حسینی آرزو داشت تا بعد از اتمام صنف ۱۲ راهی دانشگاه شود اما به شهادت رسید.
محمد حسین یوسفی حسینی با اشاره به این که شهدا از جایگاه خاصی پیش خداوند (ج) برخوردار هستند، افزود که شهدای آگاهی و بیداری مرکز تبیان شهدای برحق و بی گناه بودند، زیرا در راستای کسب علم و خدمت به جامعه افغانستان به شهادت رسیدند.
وی شهادت پسرش را برای مادر شهید محمد حسینی سخت و جانسوز دانسته و در مورد نوع به شهادت رسیدن پسرش گفت: “وقتی خبردار شدم که در مرکز تبیان انفجار شده زیاد جستجو کردم و بلاخره پیکر بیجان پسر و برادرزاده خود را در شفاخانه استقلال یافتم. همانجا در حضور خبرنگاران و مردم دست شکر به سوی آسمان بلند کردم و هزار مرتبه شکر کشیدم که پسرم در راه کسب علوم دینی و در یک مرکز اسلامی به شهادت رسیده است”.
از سویی هم اسدالله علیزاده، برادر شهید محمد علیزاده که با مشکلات جسمی دست و پنجه نرم میکند در گفتگو با خبرنگار آوا با گلوی پر از بغض در مورد خاطرات برادر شهیدش گفت شهید علیزاده در خانواده بسیار عزیز بود و به فراگیری درس و مطالعه علاقه داشت.
وی با بیان اینکه برادر شهیدش از ولایت بامیان با هدف فراگیری علوم دینی به کابل آمده و وارد مدرسه امام امیرالمومنین(ع) تحت مدیریت مرکز تبیان شد، افزود که پیکر شهید علیزاده را به ولایت بامیان منتقل کردند و در بامیان دفن شد.
این برادر شهید خاطرنشان ساخت که مادرش بعد از شهادت شهید علیزاده و در فراق آن شهید عزیز دچار مشکلات روانی و جسمی فراوانی شد.
وی گفت: بعد از شهادت شهید علیزاده استاد مدرسه اش در ولایت بامیان آن قدر در فراق شهید علیزاده گریست که همگان را به گریستن انداخت.

مادر شهید محمد علیزاده نیز در مصاحبه با خبرنگار آوا گفت که شهید علیزاده در هنگام شهادت ۱۹ سال سن داشت و یکی از آرزوهای آن شهید این بود که من را به زیارت امام حسین (ع) ببرد.
گفتنی است که ساعت ۱۰ روز هفتم جدی ۱۳۹۶، در سالن اجتماعات مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان (آوا)، گفتمانی با حضور عدهای از نخبگان فرهنگی و علمی، جوانان و نوجوانان اعم از زنان و مردان به خاطر گرامی داشت از سالروز تجاوز قشون سرخ به افغانستان در حال برگزاری بود که با حمله تروریستی گروه داعش این جلسه به خاک و خون کشیده شد.
به گفته بازماندگان این حادثه، دشمنان خون آشام در هفتم جدی ۱۳۹۶ مجموعهای را هدف قرار دادند که همه درد ملی و دینی داشتند و نسبت به وقایع گذشته به دید عبرت و نسبت به آینده افغانستان به عنوان سازندگان وطن فکر میکردند.
هفتم جدی ۱۳۹۶ در حقیقت روز سیاهی در تاریخ افغانستان رقم خورد که در آن معلم و قاری قرآن، معلم و مربی مکتب، استادان دانشگاه، خطبای مساجد و حسینیهها، دانشجویان، دانشآموزان مکتب و مدرسه و خبرنگاران و اهل رسانه و از اقشار مختلف مردم در خاک و خون تپیدند و جامعه فرهنگی کشور داغ دار شد.